مثل درد سبز عشقی با یه دریا پر از امید...

حرمت نجابتت رو میشه تا خود خدا دید ...

با یه دریا پر از احساس منم اون همیشه با تو ...

گرمی قلبمو دستام پیشکش تنهایی تو ...

منو تو جرات مرگیم توی لحظه های آخر ...

میشه تا مرز تن عشق برسیم مثل یه مادر ...

منو تو وسعت پروازه همه پرنده هاییم ...

واسه تا ابد رهایی ما دو بال آشناییم ...

میدونم که ما اسیریم تا که هم صدا نخونیم ...

غربت ترانه ها رو توی این قفس میمونیم ...

اگه تا سپیده ی صبح برسه فصل اقاقی ...

می تونیم با لمس این عشق بشکنیم غرور یاغی ...

فرزاد فرزین